شبی شاید رها کردم، جهان پر اضطرابم را...

دو بال دارد... اما ترجیح می دهد با من راه برود

همه ی آدم های اطرافم بهم احساس غربت و تنهایی می دن... به رها کردن و رفتن احتیاج دارم... به با خودم بودن ...!